 |
ลักษณะทางภูมิศาสตร์
อุทยานแห่งชาติตะรุเตาประกอบด้วยเกาะ ๕๑ เกาะ มีเกาะขนาดใหญ่ ๗ เกาะ คือ เกาะตะรุเตา เกาะอาดัง เกาะราวี เกาะหลีเป๊ะ เกาะกลาง เกาะบาตวง และเกาะบิสสี จัดแบ่งออกเป็นหมู่เกาะใหญ่ ๆ ๒ หมู่เกาะ คือ หมู่เกาะตะรุเตา และหมู่เกาะอาดัง ราวี
เกาะตะรุเตา
เป็นเกาะใหญ่ที่สุด มีเนื้อที่ ๑๕๒.๐๑ ตารางกิโลเมตร สภาพพื้นที่ส่วนใหญ่เป็นภูเขามีความลาดชันสูง
ยอดเขาสูงที่สุดสูงจากระดับน้ำทะเลปานกลาง ๗๐๘ เมตร ชายฝั่งด้านตะวันออกของเกาะส่วนมากเป็นหน้าผาสูงชันสลับกับอ่าวและหาดโคลน
ด้านตะวันตกมีหน้าผาแต่เฉพาะด้านเหนือบริเวณแหลมตันหยงมะระ (ด้านหัวเกาะ) มีที่ราบอยู่เป็นหย่อม ๆ ทางเทือกเขาหลังอ่าว
อ่าวที่สำคัญ ได้แก่ อ่าวพันเตมะละกา อ่าวสน อ่าวมะขาม อ่าวตะโละอุดัง อ่าวตะโละวาว อ่าวต่าง ๆ
เหล่านี้มีคลองและลำธารไหลผ่านออกสู่ทะเล มีที่ราบเล็กน้อย
เกาะตะรุเตาประกอบด้วยหินยุค Lower Paleozoic Rocks ทางด้านฝั่งตะวันตกและทางใต้ของตัวเกาะ
เป็นหินทรายสีน้ำตาลแดง มีชั้นของหินดินดานแทรกสลับในชุดหิน Tarutao Group มีอายุประมาณมหายุค Cambrian
ส่วนทางด้านตะวันออกและทางเหนือของตัวเกาะจะเป็นหน้าผาสูงชันของพวกหินปูนสีเทาดำ มีลักษณะเป็นชั้น ๆ ในหินชุด
Thung Song Group มีอายุประมาณยุค Ordvician
ส่วนดินเกาะตะรุเตาเป็นดินชุดระยอง ดินชุดรือเซาะ ดินชุดท่าจีน ดินชุดระนอง ดินสัมพันธ์ชุดคอหงส์กับชุดระนอง
และดินบริเวณที่ลาดชัน เนื้อดินส่วนใหญ่เป็นดินทราย โดยเฉพาะในตอนกลางของเกาะ ในตอนเหนือและทางตะวันออกของเกาะเป็นดินร่วน
ดินส่วนใหญ่มีการะบายน้ำดี ยกเว้นบริเวณคลองพันเตมะละกา ซึ่งดินจะมีการระบายน้ำแล้ว เนื่องจากบริเวณนี้ชุดดินเป็นดินชุดท่าจีน
ซึ่งเป็นดินเค็มที่เกิดจากวัตถุต้นกำเนิดดินถูกพัดพามาโดยน้ำเค็ม
และด้วยความที่มีสภาพอากาศชุ่มชื้นแบบ Tropical Monsoon Climate ได้รับอิทพลจากลมมรสุมตะวันตกเฉียงใต้อย่างเต็มที่ราวมทั้งมรสุมตะวันออกเฉียงเหนือ
จึงทำให้มีฝนตกตลอดปี และมีช่วงฤดูฝนยาวนานกว่าฤดูแล้ง ในช่วงเดือนพฤศจิกายนถึงเดือนพฤษภาคมจะได้รับอิทธิพลจากลมมรสุมตะวันตกเฉียงใต้
ทำให้ลมฃายฝั่งค่อยข้างแรง มีการก่อตัวของคลื่นลมในทะเลรุนแรง มีฝนตกในปริมาณมาก ส่วนในเดือนะนวาคมถึงเดือนเมษายนเป็นช่วงฤดูแล้ง
ได้รับอิทธิพลจากลมมรสุมตะวันออกเฉียงเหนือ คลื่นลมสงบ ไม่มีฝนตกมากนัก
|
