....เกริ่น สำหรับคุณกุ้งเพื่อน(ที่น่ารักที่สุดสำหรับผม)คนนี้ผมก็รู้จักมานานแล้วครับ ตั้งแต่สมัยเริ่มเที่ยวป่าใหม่ ๆ โน่นแล้ว และก็คงจะยังคบกันต่อไปเรื่อย ๆ จนกว่าใครจะเบื่อใครกันไปนั่นล่ะฮะ ปกติก็จะไปด้วยกัน แต่ช่วงไปที่นี่บังเอิญผมติดสัมมนา ก็เลยอดไปก็เลยขอให้กุ้งเค้ามาช่วยเขียนเรื่องให้ผมเป็นครั้งแรกครับ ที่นี่ไม่ค่อยมีใครไปนักฮะ อาจยังไม่ค่อยเป็นที่รู้จักเท่าไหร่ แต่สิ่งใหม่ ๆ ก็ น่าสนใจใช่ไหมเอ่ย.....

...ทริพนี้กว่าเราจะลงตัวได้ก็นานจนเกือบเดินทางแล้วล่ะค่ะ เพราะว่าพรรคพวกเก่า ๆ ที่เคยเที่ยวด้วยกันต่างก็ติดธุระกันไปหมด จึงได้เพื่อนใหม่มาแทน ซึ่งความจริงก็เป็นคนที่เราคุ้นหน้าอยู่แล้ว แต่ว่าพวกพี่ที่เพิ่ง ไปนั้นยังไม่เคยมีประสบการณ์ในการเดินป่า แต่ด้วยคารมหวาน ๆ ของเราก็ทำให้พี่ ๆ ถูกหลอกไปจนได้ (ด้วยภาพสวย ๆ ในอดีต) และยังมีคำพูดเสริมจากหัวหน้าทัวร์ว่า ไปครั้งนี้ไม่ต้องแบกเป้เอง มีลูกหาบให้ เดินสบาย ๆ คุณว่าดีมั๊ยล่ะ ด้วยคำพูดนี้แหละที่ทำให้เขาตัดสินใจไปกับเรา
..... " มือกาโด ชื่อนี้อาจจะไม่คุ้น เพราะขนาดโทรไปขอรายละเอียดกับ ททท. เค้ายังงงว่ามันคือมืออะไร (มีด้วยหรือ ? ) สรุปว่า ดอยมือกาโด นี้เป็นแหล่งท่องเที่ยวใหม่ที่ยังไม่ค่อยมีคนรู้จักนักซึ่งอยู่ระหว่างรอยต่อจังหวัด เชียงใหม่ และ แม่ฮ่องสอน การเดินทางจะเริ่มที่เชียงใหม่มุ่งสู่แม่แจ่ม ระหว่างทางเราได้ไปแวะที่ น้ำตก ห้วยทรายเหลือง ซึ่งเป็นน้ำตกขนาดเล็ก น้ำใสมาก เราก็เลยถ่ายรูปสวย ๆ (จริงๆ นะคะ) เก็บไว้เพราะเราต้องการจะเปรียบเทียบว่าภาพก่อนขึ้นกับหลังลง จากยอดดอยมีการเปลี่ยนแปลงแค่ไหน (อาจจะโทรมสุด ๆ เลยก็ได้) หลังจากแวะสักพักเราก็มุ่งหน้าสู่ ปางอุ๋ง เส้นทางถนนที่นี่บางช่วง มีทั้งลาดยางและเต็มไปด้วยฝุ่น สมบุกสมบันกันพอสมควร วิวทิวทัศน์รอบ ๆ เต็มไปด้วยภูเขาสูงสลับกัน สามารถมองเห็น ดอยอินทนนท์ ด้วยนะ พอดูไกล ๆ ก็สวยเหมือนกัน มีเมฆปกคลุมบนยอดดอย บรรยากาศดีเชียวแหละ ถนนที่ขึ้นเขาตลอดทาง ลมหนาวพัดผ่าน พวกเราก็สูดหายใจเต็มปอดเพราะในกรุงเทพยากที่จะได้รับอากาศดี ๆ อย่างนี้ กว่าจะถึงปางอุ๋งก็ใช้เวลา 4 ชั่วโมง แถมยังมีเหตุการณ์ให้หวาดเสียวกัน เล็ก ๆ ด้วยค่ะ ก็รถที่เรานั่งมาดันยางแตกซะนี่ ต้องใช้เวลาเปลี่ยนยางกันหน่อย พอถึง ปางอุ๋ง ก็ดีใจนึกว่าถึงแล้ว แต่ที่ไหนได้ต้องนั่งโขยกเขยกกันเข้าไปอีก เส้นทางช่วงนี้โหดมากถึงมากที่สุดเพราะก้นแทบไม่ติดเบาะเลย ทางขรุขระเป็นหลุมเป็นบ่อไปหมด เส้นทางก็ขึ้น ๆ ลง ๆ เลาะหน้าผาเหมือนเดิม แต่ที่น่ากลัวก็คือมันใกล้มืดแล้ว แล้วพี่ที่พาไปก็ไม่คุ้นกับเส้นทางนี้มาก่อน แปลง่าย ๆ ก็คือ ไม่เคยมา ..พอรถผ่านลำธารเล็ก ๆ ประกอบกับทางลาดชัน พวกเราก็เอาใจช่วยรถกัน แต่ยังโชคดีที่ไม่ต้องลงมาช่วยกันเข็น กว่าจะถึงหมู่บ้านกระเหรี่ยงก็หัวค่ำแล้ว...

.......คืนแรกเราก็พักกันที่หมู่บ้านแห่งนี้ เป็นหมู่บ้านเล็ก ๆ มีไม่กี่ครัวเรือน มีโรงเรียนด้วยนะเป็นโรงเรียนเล็ก ๆ ที่ กศน. จัดตั้งขึ้น มีครูแค่คนเดียว นักเรียนก็มีตั้งแต่ระดับอนุบาลถึงมัธยม สภาพโรงเรียนอาจจะไม่แตกต่างจากโรงเรียนชนบททั่ว ๆ ไป คือมีเพียงหลังเดียว แถมยังขาดแคลนอุปกรณ์ทางการศึกษา อีกมาก ทำให้อดคิดไม่ได้ค่ะ ว่าคนในชนบทเค้ายังขาดแคลนสิ่งต่าง ๆ อีกมากมายเหลือกิน แล้วทำยังไงเราจะมีส่วนช่วยได้บ้าง อากาศที่นี่ค่อนข้างหนาวมันจึงเป็นเรื่องทำใจยากเหมือนกันที่จะต้องอาบน้ำ แต่....ต้องอาบค่ะ เพราะคืนต่อไปนี่ไม่มีน้ำให้อาบอีกแล้วล่ะ แต่กว่าจะทำใจลงลำธารเย็นเจี๊ยบข้างหมู่บ้านได้ก็ต้องใช้ เวลากันนานทีเดียว แต่คิดไปคิดมา อาบน้ำท่ามกลางขุนเขาและล้อมรอบด้วยดวงดาวนี่หาที่ไหนไม่ได้แล้วนะ เมื่อจัดการกับธุระส่วนตัวเสร็จแล้วต้องขอนอน เพราะจะต้องเก็บเอาแรงไว้พรุ่งนี้
......ยามเช้าในฤดูหนาวนี่แทบไม่อยากจะลุกเลย เราขดตัวเป็นดักแด้ในถุงนอนนี่รู้สึกชอบกว่าจะออกไปรับลมหนาว กว่าจะเริ่มเดินทางก็ปาเข้าไปตั้ง 9 โมงเช้าน่ะค่ะ เพราะต้องเสียเวลาเตรียมข้าวของที่จำเป็นนั่นเอง พี่ ๆ แนะให้นำแต่เสื้อหนาวขึ้นไปเพราะอากาศบนยอดดอยจะหนาวกว่าข้างล่างมาก ที่นี่ดีตรงที่มีลูกหาบ ให้แต่เขาไม่ใช่มืออาชีพเหมือนอย่างภูกระดึงนะ เพราะลุกหาบเป็นชาวบ้านที่อยู่ในหมุ่บ้านนั่นเอง ทางที่เริ่มเดินสองข้างทางเต็มไปด้วยไร่กระหล่ำปลีและหัวแครอท พวกเราเลยถ่ายภาพเอาไว้ 2-3 ภาพเป็นที่ระลึก พี่ๆ ที่เราว่าเป็นมือใหม่นี่เดินนำหน้ากันลิ่ว ๆ ไปก่อน ทางเดินเริ่มชันขึ้น ๆ และตัดขึ้นเขาไป เรื่อย ๆ และแล้วบรรดาพี่ ๆมือใหม่ ที่เราชวนเค้าไปด้วยทั้งหลายก็เริ่มหมดแรง กลายเป็นไปอยู่รั้งท้ายแทน เราต้องสร้างกำลังใจให้โดยบอกว่าใกล้จะถึงแล้วอีกนิดเดียว ข้างทางเป็นป่าโปร่ง ภูเขาสลับกันไป ระหว่างทางที่เดินเมื่อมองลงมาจะเห็นการทำไร่ตามเชิงเขาของชาวม้งและกระเหรี่ยง มันก็สวยไปอีกแบบ พร้อม ๆ กับความรู้สึกเสียดายป่าไม้ที่น้อยลง ๆ ทุกที เราไปถึงยอดดอยกันก็เกือบบ่าย 4 โมงแล้วค่ะ กลุ่มของพวกเราเป็นกลุ่มที่เดินไปถึงเป็นกลุ่มสุดท้ายเพราะเอาแต่เดินแบบชมนกชมไม้ไปเรื่อย ๆ นั่นเอง พวกพี่ ๆ มือใหม่ทั้งหลายก็ดีใจที่ในที่สุดก็ต่างพาตัวเองขึ้นถึงยอดดอยจนได้ แม้ระหว่างจะมีเหตุการณืทั้งเล็บหลุดเลย เป็นตะคริวเอย ก็ตาม ช่วงเย็น ๆ ก็เป็นเวลาแวะดูพระอาทิตย์ตก บนยอดดอยหันไปทางไหนก็เห็นแต่ภูเขาและลมแรง ๆ ซึ่งพัดเอาความหนาวเย็นมาสัมผัสกับผิวกาย คิดถึงเพื่อน ๆ ที่เคยบุกป่าฝ่าดงกันมาหลายที่ แต่ครั้งนี้เหลือเราคนเดียวเอง และพระอาทิตย์ก็ลับขอบฟ้าไป พร้อมๆ กับการได้ความทรงจำดี ๆ เก็บไว้อีกครั้งหนึ่ง....

....ถึงเวลาอาหารค่ำ พ่อครัวประจำทัวร์คนเดิม อาหารแบบเดิม ๆ รสชาติเดิม ๆ แต่เปลี่ยนสถานที่ทานกัน ความหิวที่สะสมไว้ตั้งแต่กลางวัน มันก็ทำให้รู้สึกอร่อยได้แฮะ งานนี้มีเพลงด้วยและเป็นเพลงเพื่อชีวิตเป็นส่วนใหญ่จากที่เคยเล่นแต่ร่วมสมัย ระหว่างนั้นเราก็ดูดาวเพลินไป พี่ ๆ มือใหม่ต่างประทับใจกับการ ท่องเที่ยวแบบเหนื่อย ๆ แต่ได้สัมผัสธรรมชาติใกล้ชิดกันขึ้นมาแล้ว หลับฝันดีค่ะ..... นี่ก็เป็นอีกประสบการณ์หนึ่งของการเดินทาง ถ้าคุณอยากค้นพบความเหนื่อยแต่สนุกสะใจ ก็ขอเชิญที่นี่ได้เลยนะคะ....