......ครั้งแรกเราเดินทางกันโดยรถไฟจากหัวลำโพงในเย็นวันศุกร์ ตามประสารถไฟไทยไม่เคยตรงเวลา กว่าจะ
มาถึงปากช่องก็เลยสี่ทุ่มไปนานแล้ว คนแน่นจนเราต้องไปอยู่ที่ขบวนสุดท้าย แล้วในที่สุด เราก็มีคนลงรถไม่ทันติดรถไฟสายอุบลไปสองคน ผมเองแหละ แหะ ๆ กว่าจะตามตัวกลับมาได้ก็เสียเวลาอีกครึ่งชั่วโมง.....
....คืนนั้นเราถึงปางกระโดนเอาตอนตีสอง เจ้าบ้านหน้านิ่วคิ้วขมวดด้วยความเป็นห่วง แต่พวกเราหน้าตาบานเบิก ก็จะไม่ให้เป็นอย่างนั้นได้อย่างไร ก็ทางเข้าปาง รถเข้าไม่ได้ เราก้เลยต้องนั่งรถแต๊ก (รถอีแต๋นนั่นแหละ)
แต่คนที่นี่เรียกรถแต๊ก ) ท่ามกลางไร่เชิงเขาใหญ่ ท้องฟ้าดำสนิทถูกแต่งแต้มด้วยแสงดาวพราวเต็มฟ้าไปหมด พร้อมด้วยกลิ่นหอมอ่อน ๆ ของดอกกระโดนที่กำลังบานพอดี หลังทักทายเจ้าบ้านและซัดข้าวต้มมื้อแรกซะพุงกางแล้ว
เราก็เข้านอน ตะเกียงดวงน้อยที่วางไว้ตามเส้นทางให้ความสว่างประทับใจหลายคนจนอดเอ่ยคำชมออกมาไม่ได้... |
ลงรถ
ไม่ทันสองคน กว่าจะตามได้ คนอื่นห่วงแทบแย่ แต่ดูหน้ามันสิ..ไม่มีสลด |
