P' Rong's Story
TrekkingThai Home
TRIP & Travel
 
ปางกระโดน
ปางกระโดน...ในความทรงจำของพี่รอง
......เล่าให้ฟังเล่น ๆ เป็นเบื้องหลังนะ แบบว่าข้อมูลอาจจะไม่แม่น พยายามหาแล้วเอกสารอ้างอิง แต่ไม่เจออ่ะ เอาเป็นว่าเล่าที่จะได้แล้วกันนะ ปางกระโดนเหรอ...ชื่อนี้ผมเคยรู้จักนี่นา ตอนที่ป้าเจี๊ยบมาชวนไป เอ ! เคยได้ยินที่ไหนน้าาา อ๋อ อสท. นี่เอง ซักประมาณปี 37 ได้มั๊ง "ไป ไปสิ" ผมตอบรับคำชวนทันที ไม่ต้องให้ย้ำ หลังจากนั้นผมก็มีโอกาสสัมผัสปางกระโดนอีกสองครั้ง ทุกครั้งเราเลือกไปตอนหน้าดอกกระโดนบาน ประมาณเดือนมีนาเห็นจะได้.....
วันนั้น 100 ปีการรถไฟไทย รถออกสายกว่าที่กำหนด กว่าจะมาถึงปากช่องก็เกือบเที่ยงคืน

......ครั้งแรกเราเดินทางกันโดยรถไฟจากหัวลำโพงในเย็นวันศุกร์ ตามประสารถไฟไทยไม่เคยตรงเวลา กว่าจะ มาถึงปากช่องก็เลยสี่ทุ่มไปนานแล้ว คนแน่นจนเราต้องไปอยู่ที่ขบวนสุดท้าย แล้วในที่สุด เราก็มีคนลงรถไม่ทันติดรถไฟสายอุบลไปสองคน ผมเองแหละ แหะ ๆ กว่าจะตามตัวกลับมาได้ก็เสียเวลาอีกครึ่งชั่วโมง.....

....คืนนั้นเราถึงปางกระโดนเอาตอนตีสอง เจ้าบ้านหน้านิ่วคิ้วขมวดด้วยความเป็นห่วง แต่พวกเราหน้าตาบานเบิก ก็จะไม่ให้เป็นอย่างนั้นได้อย่างไร ก็ทางเข้าปาง รถเข้าไม่ได้ เราก้เลยต้องนั่งรถแต๊ก (รถอีแต๋นนั่นแหละ) แต่คนที่นี่เรียกรถแต๊ก ) ท่ามกลางไร่เชิงเขาใหญ่ ท้องฟ้าดำสนิทถูกแต่งแต้มด้วยแสงดาวพราวเต็มฟ้าไปหมด พร้อมด้วยกลิ่นหอมอ่อน ๆ ของดอกกระโดนที่กำลังบานพอดี หลังทักทายเจ้าบ้านและซัดข้าวต้มมื้อแรกซะพุงกางแล้ว เราก็เข้านอน ตะเกียงดวงน้อยที่วางไว้ตามเส้นทางให้ความสว่างประทับใจหลายคนจนอดเอ่ยคำชมออกมาไม่ได้...

ลงรถ ไม่ทันสองคน กว่าจะตามได้ คนอื่นห่วงแทบแย่ แต่ดูหน้ามันสิ..ไม่มีสลด
บรรยากาศสบาย ๆ บนโต๊ะอาหาร มื้อนี้ข้าวต้มหม้อดินจ้ะ
NEXT >>