....ท่องทุ่งดอกไม้ดิน เดินป่าเขาใหญ่ ไปน้ำตกหินดาด

...กริ๊ง ๆ ....ไปทุ่งสมอปูนกันมั๊ยคะคุณต้า....เสียงหวานเจี๊ยบของเพื่อนพยาบาลคนนี้ทำให้ผมตัดสินใจในทันทีว่าไปแน่ ๆ เลย ยิ่งเป็นช่วงเดือนตุลาด้วยแล้ว คงจะได้จังหวะดอกไม้ดินกำลังบานสวยงามอยู่เลย ทีเดียว ว่าแล้วก็ฟอร์มทีมได้เช่นเคยครับ ครั้งนี้ประกอบด้วย OB1(ผมเอง) พี่แสง อ๊อด ทรงกลด จากชลบุรี / สาวบี ดี ปุ้ย+น้าของดี / โต๋เต๋ + แฟน / พี่หมูกะพี่ทิพย์ ....

....เดินทางงวดนี้ผมไปจากชลบุรีเลยฮะบึ่งไปขึ้นเขาใหญ่ทางฝั่งปราจีนก็แป็ปเดียวเอง เรามีการนัดหมายเพื่อนอีกกลุ่มรวม ๆ แล้วก็เป็นทริปใหญ่เหมือนกันแฮะ เพื่อน ๆ ที่มาจากกรุงเทพมาเจอสี่หนุ่มกรุ๊ปเราตรงทางเข้าเขื่อนเหวนรก แล้วก็เอารถไปจอดไว้ที่หน่วยเหวนรกนั่นเอง ก่อนอาศัยรถเจ้าหน้าที่ไปขึ้นสู่ท่งสมอปูนในเส้นทางจากขญ. 10 คลองเพกา ด้วยเหตุผลว่างานนี้หอบข้าวหอบของกันไปไปเต็มพิกัดแถมมีกล้องวีดีโออีกตัวนึง ขืนให้ไปปีนป่ายขึ้นทางชันทาง ขญ. 12 เนินหอมก็คงจะมีการเดี้ยงกันเกิดขึ้นล่ะครับ ไปถึงปั๊ปก็จัดข้าวจัดของกันใหญ่ ผมเจอยัดขนมขบเคี้ยวจากสาว ๆ มาเพียบเลยฮะ ตอนแรกว่าจะว่าง ๆ แล้วเชียวคือเราก็เอาแต่ถือกล้องถ่ายสาว ๆ เผลอนิดเดียว คุณอ๊อด (เจ้าเก่า) ก็ยัดขนมใส่ เป้เราเพียบเลย เอาเหอะ เดี๋ยวก็กินกันหมดน่า ส่วนใครที่แบกหม้อ กระทะ ก็แบกกันยาวหน่อยละนะ ........เราไปจัดของกันอีกครั้งที่หน่วยคลองเพกา คือมันเยอะจริง ๆ ฮะ ดู ๆ ปริมาณของกินนี่ เจ้าหน้าที่ 2 ท่านที่ไปด้วยนี่อยู่ได้เป็นเดือนล่ะมั๊ง .......
เตรียมตัวเสร็จแล้วเราก็เริ่มเดินขึ้นกันครับ ทางเดินขึ้นทางด้านนี้เป็นทางค่อย ๆ ลาดขึ้นไปเรื่อย ๆ ถ้ามาด้วยสัมภาระแบบที่ปกติไปกันก็คงหวานหมู แต่งานนี้กลายเป็นหมูหินเพราะว่าของมันเยอะ (อีกแล้ว) และเนื่องจากว่าเริ่มเดินกันเกือบเที่ยง เราเลยแวะทานข้าวกลางวันหลังจากเดินไปได้พักเดียวที่น้ำตกจิ๋ว ๆ แห่งหนึ่ง ซัดข้าวกันอิ่มแต้แล้วก็นอน..เอ้ย..เดินลุยกันต่อไป แบบยืดยาดกันเล็กน้อยอะ เราแวะพักกลางทางกันที่ ลำคลองแห่งหนึ่งก่อนถึงที่พักวันนี้ นั่นคือแถบน้ำตกลานหินดาดนั่นเอง ช่วงที่เราไปนี่มีอีกคณะมาจากนครราชสีมาประมาณ 40 คนได้ ก็เลยคึกคักพอประมาณ แต่พวกเขาพักที่นี่เป็นคืนที่สองและจะเดินลงในวันรุ่งขึ้น ในขณะที่พวกเรานี่เพิ่งสวนมาพักที่น้ำตกลานหินดาดเป็นครั้งแรก บริเวณนี้เป็นลานหินโล่ง ๆ มีต้นไม้เตี้ย ๆ ขึ้นทั่วไป เราเลือกที่พักไม่ไกล้ไม่ไกลลำธารนัก พอกางเต็นท์แบบลวก ๆ หย่อน ๆ เสร็จแล้วเราก็เดินไปชมน้ำตกกันครับ น้ำตกลานหินดาดนี่ขนาดน้ำมีพอประมาณนี่ก็ก็ดูสวยแปลกแบบมีเอกลักษณ์ในตัวเองฮะ เพื่อน ๆ ก็ปักหลักถ่ายภาพดอกไม้กันแบบจริงจัง ส่วนผมเดินไปชะโงกดูแถว ๆ ริมผาน้ำตกส่วนที่ไม่มีน้ำ เจอปลาดุกว่ายไปมาเต็มเลยฮะ แหม นึกถึงปลาดุกย่าง ขึ้นมาทันที แต่แหมเราก็มีกับข้าว 5-6 อย่างแล้ว อย่าเลยครับ อย่าเลย.....
กับข้าววันนี้ต้องยอมรับว่าเยอะและดีกว่าบางมื้อตอนผมอยู่ที่หอพักผมที่บางแสนอีก คือตอนแบกก็เหนื่อยเพิ่มนิดนึง แต่ได้กินกันอิ่มเลยครับ คืนนั้นเรานอนคุย นอนดูดาวกันจนดึกมาก ๆ ครับ ก่อนที่จะแยกย้าย กันเข้านอน พอโผล่หัวเข้าเต็นท์ คุณเพื่อนคนดีของผมก็กรนดังสนั่นทุ่งเลย แต่อาศัยความง่วงทู่ซี้หลับไปจนได้
...เช้าวันใหม่ เราก็สามัคคีกันทำกับข้าวเหมือนเดิมครับ ทริปนี้เราโชว์ลีลาการทำอาหารกันเต็มที่ขนาดเจ้าหน้าที่ออกปากว่าไม่เคยเจอกลุ่มไหน ทำอาหารเยอะและอร่อยเท่ากลุ่มนี้มาก่อนเลย ก็เป็นลาภปากของผมด้วย ส่วนเบื้องหลังว่าใส่ชูรสเท่าไหร่นี่อย่าสนใจเลยฮะ อิอิ

....เราเริ่มออกเดินทางตอนสาย ๆ โดยไม่ลืมแวะไปดูน้ำตกกันก่อนปิดท้ายก่อนเดินทางสู่ทุ่งดอกไม้ต่าง ๆ เริ่มต้นตั้งแต่ทุ่งหินประตูผี ทุ่งแถวนี้จะเป็นทุ่งสลับสวนหิน ที่เจอ ๆ มานี่ก็เหมือนแถวป่าดงนาทามเลย ก็ถือเป็นลักษณะเด่นของแถวนี้ล่ะครับ ไปแวะถ่ายรูปกันเยอะ ๆ ทีทุ่งพรหมจรรย์ ที่ทุ่งนี้นี่หมดฟิล์มกันไปคนละเยอะครับ หลังจากถ่ายภาพกันจนหมดมุมจะถ่ายแล้วก็ได้ฤกษ์ออกเดินกันต่อไปจนผ่านทุ่งหญ้าคาสูงท่วมตัว ตัดเข้าริมผาตรงลานสุริยัน แต่ด้วยเหตุผลของแหล่งน้ำ พวกเราเลยย้ายไปตั้งแค้มป์กันริมผาครับ ก่อนที่จะนั่งชมพระอาทิตย์ตกด้วยกัน พร้อม ๆ กับการแลกเปลี่ยนทัศนคติมากมายกับเจ้าหน้าที่ป่าไม้ เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว เมื่อการคุยเป็นไปอย่างมีสาระ การถกกันเรื่องการบุกรุกของชาวบ้านกับวิธีการป้องปรามมิให้ผืนป่าโดนกระดึ๊บ ๆ แย่งไปทีละนิด โดยชาวบ้านที่มีท่านไอ้โม่งหนุนหลัง การเผาป่าเพื่อล่าสัตว์ และอื่น ๆ อีกมากมาย ก่อนเปลี่ยนเป็นเรื่องเฮฮาเป็นหลัก เมื่อรู้สึกว่ามันชักจะเครียด ๆ แล้วสิ ... เพื่อน ๆ ที่แยกย้ายไปอาบ(แอ่ง)น้ำกันที่มารวมกันอีก และก็เริ่มคุย ๆๆๆ แลกเปลี่ยนความคิดและ ประสบการณ์กัน เวลาเดินทางก็ต้องมีการพูดคุย ช่วยกันทำอาหารเป็นกิจกรรมหลักล่ะครับ ถ้าใครเอาแต่นอนก็คงไม่มีใครอยากไปด้วยในทริปหน้าหรอกครับ ต่างคนต่างเหนื่อย การเดินป่านี่ต้องช่วยเหลือกันฮะ ไม่งั้นกลับออกมาก็มีเซ็งกันบ้าง .....