...
"พี่ต้องไปแล้วนะจ๊ะ
ไว้กลับมาจะมาคุยต่อ"
.................................................
.... "โอ๊ะ โอ"
....." ค่ะ
ขอให้เดินทางโดยสวัสดิภาพนะคะ อย่าลืมของฝากของแนตด้วยนะคะ"
.................................................
"เฮ้ย ไอ้ตู้ มึงจะไปหรือเปล่า
เพื่อนๆ เขาเก็บของเสร็จหมดแล้ว
มัวแต่เล่นอยู่ได้ ไอซีคง
ไอซีคิวอะไรของมึงนี่
กูมาทีไร
เห็นมึงจมปลักอยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์ทุกทีเลย"
เสียงเจ้าโป๋ยแผดตวาดขึ้น
ท่ามกลางบรรยากาศโรแมนติคหน้าจอคอมพิวเตอร์ของตู้ที่กำลังทำอารมณ์จมดิ่งไปในห้วงเหวแห่งความหลงใหล
ในตัวหนังสือที่ปรากฏอยู่ตรงหน้า
"พวกมึงจะไปรู้อะไร๊
ไอ้นี่แหละจะทำให้มึงหาสาวๆ
ที่พวกมึงอยากคุยด้วยได้ไงล่ะ
กูเห็นแต่พวกเก่งแต่ปาก
หนอยแน่ะ พอเจอตัวจริงๆเข้า
ใบ้แดกกันหมด ต้องกูสิ
ไม่ต้องเจอหน้าก็คุยกันได้"
สั่งสอนพลางเคาะนิ้วลงบนแป้นคีย์บอร์ดพลาง
"จ้ะ
แล้วพี่จะกลับมาเล่าให้ฟังนะ"
จากนั้นก็เหยียดนิ้วก้อยไปกดปุ่ม
enter เป็นเสร็จพิธี
"ถ้าขืนมึงไม่เลิกเล่น
พวกกูไปก่อนนะมึง
หรือจะให้กูถอดปลั๊ก" โป๋ย
ทำท่าจริงจัง
ด้วยการยื่นมือไปที่ปลั๊ก
เครื่องคอมพิวเตอร์
"เออ ๆ เสร็จแล้วน่า
ก็ไอ้อ๋องมันยังเข้าห้องน้ำอยู่
แล้วเสือกมาเร่งกูอยู่ได้"
ว่าแล้วตู้ก็จัดการปิด
โปรแกรมสุดฮิตติดอันดับโลก ICQ
ก่อนจะ Shut Down
เจ้าคอมพิวเตอร์แสนรักของเจ้าตัว
"เสร็จแล้ว เห็นมั้ย
ไอ้อ๋องมันก็ยังไม่ออกจากห้องน้ำอยู่ดีน่ะแหละ"
"ออกมาแล้วโว้ย"
เสียงบุคคลที่ถูกพาดพิงดังออกมากพร้อมกับเสียงประตูห้องน้ำที่ถูกเปิดออก
"อ้าว
แล้วไอ้กบมันหายไปไหนเนี่ย"
เจ้าอ๋องว่าพลางสอดสายตาหาสมาชิกอีกคนที่ร่วมเดินทางมาพร้อมกัน
"มันบอกว่าจะไปซื้อบุหรี่แล้วรออยู่ที่รถเลย
มันรำคาญไอ้ตู้ วันๆ
เล่นแต่คอมพิวเตอร์"
โป๋ยเฉลยให้หายสงสัย
"งั้นก็ไปได้แล้วละสิ"
ตู้ถามเสียงเซ็งๆ
ด้วยความอาวรณ์ตัวอักษรของใครต่อใครที่โผล่มาทักทายเขา
เป็นประจำทุกครั้งที่เขาเปิดเครื่องคอมพิวเตอร์และเชื่อมเข้าสู่ระบบอินเทอร์เน็ต
...โลกเสมือนที่สร้างความใหลหลงให้กับใครต่อใครหลายคนที่ได้สัมผัสกับมัน
รวมทั้งตู้ด้วย.... .... ...
ด้านล่างของอพาร์ทเม้นท์
"ใครขับรถ" ตู้เอ่ยถามสมาชิก
"ก็...มึงนั่นแหละ"
ทั้งสามคนที่เหลือตอบเกือบจะพร้อมกัน
"พวกกูกินมาแล้ว ขืนขับรถ
เดี๋ยวตำรวจเล่นงานเอา ซวยไป"
ไอ้กบที่ลงมารออยู่ก่อนตอบพลางพ่นควันบุหรี่ฉุยออกมา
"หยวกเอ๊ย...เอาเปรียบกูชิบ...รู้งี้กูกินรอพวกมึงในห้องก็ดีแล้ว นี่ แล้วไอ้กบ มึงน่ะเลิกพ่นมะเร็งใส่ข้าซะทีได้มั๊ย"
ตู้บ่นอย่างหัวเสีย
"ช่วยไม่ได้ เสือกอยากเล่นคอมฯ
นักนี่มึง ไปดีกว่า
เดี๋ยวมันจะดึกเกินไป"
ไอ้อ๋องจอมวางแผนประจำกลุ่มเร่งให้สมาชิกรีบออกเดินทาง
....
... "ธีรวัฒน์หรือโป๋ย "
บุรุษหนุ่มเจ้าสำราญออกจะเจ้าชู้นิดๆ สูงยาว เข่าดี แต่ไม่เอาดีทางการเป็นนักมวย เนื่องจากเจ้าตัวแม้จะมีส่วนสูงถึง 175 เซนติเมตร
แต่น้ำหนักตัวนั้นเทียบเท่ากับรุ่นสตรอเวท ไม่ได้สัดส่วนมาตรฐานชายไทย จะด้วยดวงหรืออะไรก็เหลือเดา เจ้าโป๋ยได้ทุนไปเรียนต่อที่อเมริกาในสาขาวารสารศาสตร์ และกลับมาเป็น
นักข่าวหนังสือพิมพ์ธุรกิจยักษ์ใหญ่แห่งหนึ่ง ส่วนงานอดิเรกคือเป็นนักเขียนเรื่องแนวธรรมชาติ มาระยะหลังหันมาดูนกเป็นหลักแล้วล่ะ....
..."ปฐวีย์ หรือ กบ"
อีกหนึ่งหนุ่ม ที่สูงยาวเข่าดีมีเสน่ห์ ไม่แพ้คนแรก
หุ่นได้มาตรฐานชายไทย (ออกจะล้ำหน้าซะด้วยซ้ำไป) มีวาทศิลป์คมคาย
หากได้เป็นผู้นำรัฐบาลคงได้รับฉายา "ปากมีดโกนอาบน้ำผึ้ง"
แต่เมื่ออยู่กับเพื่อนฝูงแล้วมักจะได้รับคำชมอีกอย่างหนึ่งว่า "ปากหมา" แต่ยังไม่เป็นที่หนึ่งในกลุ่ม
อาชีพหลักเป็นทนายความที่ว่าความไม่ค่อยจะแพ้คดีเท่าไหร่ เนื่องจากเป็นทนายฝ่ายโจทย์มากกว่า
ระยะหลังๆ ถูกเปลี่ยนมาเป็นทนายจำเลยบ้าง เลยว่าความไม่ค่อยชนะสักเท่าไหร่
มีนิสัยส่วนตัวชอบดื่มเป็นอาจิณ ถูกยกให้เป็นมือวางอันดับหนึ่งมาหลายสมัย
เป็นคนใจเย็นมากถึงมากที่สุด มักทำอะไรเสร็จหลังเพื่อนๆ เสมอ รายนี้ชอบและก็อยากเรียนด้านพฤกษศาสตร์ แต่บังเอิญเอ็นไม่ติดเลย
เบี่ยงเข็มชีวิตมาเป็นนักนิติศาสตร์แทน แต่ยังไงมันก็เป็นคนที่รู้ด้านพืชมากที่สุดในกลุ่มนั่นแหละ..
..."ภีทนะ หรือ อ๋อง "
บุคลิกน่าเชื่อถือ นิสัยอ่อนโยน มีหน้าที่ไกล่เกลี่ยเวลาเพื่อนฝูงมีความเห็นไม่ลงรอยกันในวงเหล้า
และถูกจัดอยู่ในประเภท "คอแป๊บ" แม้มันจะขี้เกียจ ๆ แต่ด้วยความฉลาดโดยกำเนิด
เจ้าอ๋องก็เรียนจนจบสัตวแพทย์แถมได้เกียรตินิยมซะด้วยแฮะ ตัวตั้งตัวตีพาเพื่อนเที่ยว นัยว่าตอนเรียนไม่ค่อยได้ไปไหนอย่างคนอื่น..
... "ศรลัมน์ หรือ ตู้
ชายหนุ่มหุ่นอ้วนท้วน อารมณ์ดี ที่รักของเพื่อน ๆ ผู้หลงไหลมนต์เสน่ห์แห่งธรรมชาติ รักการถ่ายภาพ
ชอบเพลงลูกทุ่งเป็นชีวิตจิตใจและมีชีวิตส่วนหนึ่งอยู่กับโลกของ Cyber Space
. อาชีพหลักคือฝ่ายวิศวกรฝ่าย MIS ของโรงงานแห่งหนึ่ง อาชีพรองคือถ่ายรูปตามงานแต่ง งานบวช แล้วแต่จะมีใครติดต่อมันมา...
ทั้งสี่นั้นกอดคอกันมาตั้งแต่มัธยมจาก
"สุรินทร์ ถิ่นช้างใหญ่
ผ้าไหมงาม ประคำสวย ร่ำรวยปราสาท
ผักกาดหวาน ข้าวสารหอม
พร้อมวัฒนธรรม" หรือเมืองที่ขึ้นชื่อเรื่องการดื่มสุราจนได้รับฉายาว่า
"คนสุรินทร์
ต้องกินสุรา ไม่กินสุรา
เป็นหมาสุรินทร์"
และด้วยความกลัวเสียชื่อเสียงของเมืองกับกลัวจะถูกหาว่า
เป็นหมา
ทำให้สหายทั้งสี่ต้องทำหน้าที่ที่สืบทอดกันมาหลายชั่วอายุคน.........
จากสุรินทร์แยกย้ายกันไปร่ำเรียนในเมืองกรุง เมืองเหนือ เมืองใต้ ต่างประเทศบ้าง
และหลังจากนั้นก็แยกย้ายกันไปประกอบอาชีพตามที่ร่ำเรียนมา
แต่ก็ยังนัด
พบปะเป็นประจำเรื่อย ๆ โดยเฉพาะช่วงนี้ เกือบทุกสัปดาห์โดยเฉพาะช่วงหยุดติดต่อกันหลายวัน นี่ต้องออกป่ากันซะทุกที มองเผิน ๆ
พวกเขาก็คือพวกย้ายที่กินเหล้าดี ๆ นี่เอง แต่...แต่....อย่าตัดสินคนเพียงเปลือกนอกที่คุณเห็น เพราะว่าอะไร .. ต้องติดตามกันยาว ๆ นะ...
...
"ตกลงจะขึ้นไปทางไหน
สระบุรี หรือ โคราช "
ตู้เอ่ยถามเพื่อนๆ
ขณะกำลังถอยรถเปิดประทุนทำเองของกบ
ที่เก็บหอมรอบริบค่าว่า
ความกระทั่งได้รถมือสองสภาพดีมาใช้ และเอามาตัดหลังคาออก ตกแต่งใหม่จน
และเป็นพาหนะที่พาเพื่อนๆ
ร่วมก๊วนไปท่องธรรมชาติเป็นประจำ ดูไม่เหมือนใครและไม่มีใครเหมือนจริง ๆ แต่ด้วยเพราะมันเปิดประทุนนี่แหละ เลยต้องเดินทางกันตอนกลางคืนซะโดยส่วนมาก
ไม่งั้นก็ไปรถทัวร์กัน
"แล้วแต่มึงแล้วกัน
เคยเป็นไกด์ไม่ใช่เหรอ"
ไอ้กบเจ้าของรถที่ไม่ยอมขับทางไกล ว่าพลางยกกระป๋องเบียร์ขึ้นซดพลาง
"สระบุรีก็สระบุรี
ถ้ากูหลับปลุกกูด้วยละกัน"
ตู้แหย่เพื่อนๆ ตามถนัด
สำหรับตู้ถ้าเทียบกับบรรดาเพื่อนๆแล้ว
ถือว่ามีประสบการณ์ด้านท่องเที่ยวกว่าใครเพื่อน
เนื่องจากเมื่อครั้งเป็นนักศึกษา
เขาได้ผ่านการเป็นสต๊าฟทัวร์ให้กับบริษัทท่องเที่ยวแห่งหนึ่ง
นั่นทำให้เขามีโอกาสได้เดินทางไปยังสถานที่
ท่องเที่ยวต่างๆ ของประเทศ
ซึ่งตัวเขาเองก็สงสัยเหมือนกันว่า
ถ้าไม่ได้เป็นสต๊าฟทัวร์ในครั้งนั้น
ตัวเองจะได้
มาถึงขนาดนี้หรือไม่
ประสบการณ์มากมายจากการทำงานกับผู้คนแทบทุกสาขาอาชีพ
เป็นส่วนหนึ่งที่ทำให้
เขารู้สึกว่าชีวิตร่ำเรียนแบบเคร่งเครียดของเขาไม่ได้ผ่านไปแบบไร้ค่าซะทีเดียว
"เรียนวิศวคอมพิวเตอร์อยู่เหรอเนี่ย..แปลกดีแฮะ อือ น่าสน ๆ พี่ถามเราหน่อยสิ ถ้ามีทัวร์ให้เลือกอยู่ 3
ทัวร์ เธอจะเลือกทัวร์ไหน หนึ่ง
ทัวร์คนแก่ สองทัวร์เด็ก
แล้วก็สามทัวร์คนบ้า"
คำถามของคนสัมภาษณ์ยังติดอยู่ในมโนสำนึกของตู้อยู่เสมอ
เมื่อนึกถึงประสบการณ์ในการสัมภาษณ์เข้าทำงาน
และถือเป็นครั้งแรกในชีวิตของเขาด้วย
"คนบ้าครับ"
เขาตอบในทันทีที่สิ้นเสียงของผู้สัมภาษณ์
ไม่ต้องคิดด้วยซ้ำไป
"ทำไม" ผู้หญิง ผิวคล้ำ
รูปร่างสูงใหญ่
อายุมากกว่าตู้ราว 5-6 ปี เห็นจะได้
และเป็นรุ่นพี่สถาบันเดียวกันกับเขา
ซึ่งทำหน้าที่สัมภาษณ์
ทำหน้าฉงน
เมื่อเจอคำตอบอย่างมั่นใจจากเขา
"ก็คนแก่
ก็เคยเห็นเคยคุยมาแล้ว
ก็คงจะทำได้ไม่ยาก
ส่วนเด็กนี่ผมชอบอยู่แล้วครับ
ส่วนคนบ้านี่ผมยังไม่
เคยสัมผัสชีวิตพวกเขามาก่อนเลย
ถ้าได้นำทัวร์คนบ้านี่คงจะสนุกพิลึกนะครับ
เสร็จจากทัวร์ผมอาจจะบ้าไปตาม
เขาเลยก็ได้"
หลังคำตอบเขายิ้มอย่างเปิดเผย
ตามสไตล์คนรักธรรมชาติและเสียงเพลง
"เอาละ อีก 7 วันมาดูผล"
...
ตั้งแต่บัดนั้นเป็นต้นมา
อาชีพของสต๊าฟทัวร์หรือผู้ช่วยไกด์ก็ถือเป็นงานอดิเรกงานแรกของตู้ที่ได้เงินมาเองอย่างน่าภูมิใจ
...
ในเทศกาลวันหยุดยาวอย่างนี้ตู้และเพื่อนๆ
มักจะชวนกันออกจากกรุงเทพเป็นประจำ
ถ้าไม่กลับบ้านเกิด
เมืองนอนที่สุรินทร์
ก็พากันดูช้างดูสิงห์หากจะเป็นเขาก็คงแถวๆ
เขาใหญ่ หรือไม่ก็ เพชรบูรณ์
พิษณุโลก แถบนี้
หากจะไปดูปลาโลมาเกยตื้นตามชายหาดก็ไปแถวๆ
เกาะเสม็ด ระยอง จันทบุรี
หรือตราด แต่ถ้าหากหยุดติดต่อ
กันสัก 4-5 วันขึ้นไป
หรือถ้าหากลาพักร้อนตรงกันได้
นู้นก็ขึ้นยาวไปเชียงใหม่
เชียงราย หรือไม่ก็ล่องใต้ไปหา
เกลอแก้วอีกคน "ปรัญรัชน์ หรือทู ผิวเข้ม"
ที่โชคดีกว่าใครเพื่อนสำหรับในกลุ่มพวกเขา ไม่ใช่เพราะว่าเค้าเรียนเก่งที่สุด ไม่ใช่เพราะเค้าทำงานได้เงินเดือนเยอะที่สุด แต่เพราะเป็นเค้าเป็นคนที่ได้ทำอย่างที่ใจฝันนั่นนาน
แม้จะต้องเรียนอยู่นานปีกว่าจะจบวนศาสตร์มาได้ แต่ในที่สุดก็สอบติดเป็นเจ้าหน้าที่ป่าไม้ และได้ทำงานจนเป็นถึง
รองหัวหน้าอุทยานแห่งชาติแห่งหนึ่งที่ระนองสำเร็จ
.....................................
ตู้คิดถูกที่เลือกออกตอนดึกหน่อยราวๆ 4 ทุ่มเห็นจะได้
เส้นทางวิภาวดีขาออกตอนนี้ ถนนโล่งยาว รถวิ่งได้
สะดวกไม่ติดขัดดังเช่นทุกวัน 'ถ้าหยุดยาวๆ บ่อยก็ดี
ถนนจะได้โล่งทุกวัน'
ตู้พึมพัมอยู่ในลำคอ
ขณะที่เพื่อนๆ
แต่ละคนกำลังได้ที่
ส่วนอ๋องที่นั่งเคียงคู่กับเขา
ยังคงจิบตามสไตล์
นัยว่าคงจะนั่งเป็นเพื่อนเขาไปตลอดเส้นทาง
เพราะขืนหลับกันหมด ได้เรื่องแน่ ๆ
"เฮ้ย!
ไอ้อ๋องถ้ามึงง่วง ก็หลับก่อนก็ได้
กูจะได้หลับมั่ง อิอิ"
ตู้ชวนสนทนาแก้ง่วง
"อ้าว พูดสุนัขๆ อีกแล้วมึง
หลับได้ยังไง
กูไม่เอาเปรียบเพื่อนหรอก"
ตอบแล้ว
ยกเบียร์จิบอีกหน้าตาเฉย
"ไอ้หยวกเอ๊ย...ไม่เอาเปรียบ
แต่เสือกซดเอาๆ นะมึง
เดี๋ยวกูก็ซดตามหรอก"
"น่า
พอถึงมึงก็ซดให้เต็มที่ละกัน"
อ๋องเอ่ยอย่างเอาใจ
"แม่ง
รัฐธรรมนูญใหม่ก็ให้สิทธิ์เท่าเทียมกัน
วันนี้ก็วันรัฐธรรมนูญด้วย
ทำไมกูต้องมาขับรถวะ"
ตู้ได้โอกาสบ่น
"เดี๋ยว...ถ้าพวกมึงหลับ
กูจะหลับตาม
ตั้งออโต้ให้รถวิ่งเองดีมั๊ย เฮ้ย เจ้าของรถห้ามหลับนะเว้ย"
บ่นไปหัวเราะไปให้หายจากการ
ง่วงหงาวหาวนอน
อีกใจหนึ่งก็ประหวัดไปถึง
ตัวอักษรที่ปรากฏที่หน้าจอคอมพิวเตอร์ทุกวัน
จากเจ้าตัวที่บอกว่า เป็นผู้หญิงที่
อายุห่างกว่าเขาราวๆ 5 ปี
จริงเท็จอย่างไรไม่รู้ แต่ที่แน่ๆ
เขาเคยโทรศัพท์ไปหาเจ้าหล่อนตาม
เบอร์โทรที่ได้มา...
.................................
และก็เป็นสุภาพสตรีจริงๆ.....
| 
